7 paraan para maturuan ang bata na maging grateful sa mga biyaya na natatanggap niya

7 paraan para maturuan ang bata na maging grateful sa mga biyaya na natatanggap niya

Nais mo ba ng anak na marunong magpasalamat sa bawat biyayang natatanggap sa araw-araw, maliit man o malaki? Narito ang ilang tiyak na paraan para riyan!

Lahat ng magulang, nais makapagpalaki ng anak na marunong magpasalamat sa bawat biyaya at kabutihang natatanggap mula sa kapuwa. Lalo na para sa ating mga Pilipino, kakabit ito ng makabuluhang pagpapakahulugan natin sa buhay bilang masaya, kapaki-pakinabang, at mapagkapuwa-tao.

Ngunit paano nga ba? Naituturo nga ba ang pagiging grateful o mapagpasalamat ng anak? Kung oo, hanggang kailan ito dapat masubaybayan sa mga bata? Tiyak na maraming salik sa paligid ng mga bata na nakaaapekto para magagap nila ang ganitong katangian, higit pa ang maging bahagi ng kanilang likas na katangian.

Kinalulugdan ang batang marunong magpasalamat

Nakabatay ang pagiging mapagpasalamat sa dalawang tiyak na birtud (virtue)—ang pagiging positibo sa buhay at ang katatagan ng tao.

  • Kapag positibo ang pagtingin ng isang tao sa buhay, kahit ang pinakamahirap na pagsubok sa buhay ay kinakikitaan niya ng magandang dulot sa kaniyang buhay at pagkatao. Gayundin, ito ang nagbubunsod para sa taong laging ipagpasalamat ang anumang bagay, sa anumang anyo, na natatanggap nito mula sa kapuwa.

Ganito ang nais ng mga magulang na kamulatan ng kanilang anak, at taglayin hanggang sa paglaki. Dahil danas ng mga magulang na nagsusumikap maging positibo ang outlook sa buhay, ito rin ang pinagsusumikapan o pagsusumikapan nilang ituro at ipasa sa kanilang anak.

  • Sa isang banda, nasusubok ang katatagan ng tao sa pamamagitan ng patuloy niyang paniniwala sa magandang kinabukasang naghihintay sa kaniyang buhay kahit pa sa gitna ito ng mga paghihirap na aktuwal na nararanasan sa araw-araw na buhay.

Sa panahon ngayon, aminin nating matingkad ang kultura ng self entitlement sa hanay ng mga mas nakababatang henerasyon. Tampok dito ang pagiging palaasa sa mga taong nakapaligid sa kanila, na laging na lamang mag-o-offer ng lahat ng pangangailangan nila sa araw-araw. “Walang hirap, walang kabiguan, at walang sakit” ang kahulugan nila ng “masayang buhay,” taliwas sa katotohanang mentras nagkakaedad ang tao, mas dumarami ang mga pagsubok na dumarating sa buhay.

Kaakibat ng katatagan magmula sa murang edad ang pagpapaunawa  at pagpapatanggap sa mga bata na mahirap ang buhay. Mahirap in a sense na puno ito ng mga balakid, at hindi lahat ng gusto ng sinoman ay makukuha niya nang ganoon lamang. Mahalagang pinaghihirapan ang mga ito kung nais talaga, kahit pa hindi garantisadong may makukuhang bunga sa dulo ng karera.

Gratitude vs. Entitlement

Paano mo hinuhubog ang pananaw ng iyong anak mula sa maliliit na detalye ng pakikisama sa kapuwa-tao hanggang sa pakikipag-ugnayan nito sa sarili? Tiyak naming walang magulang ang nais na mapasama ang sariling anak. Bagama’t may mga nagagawa itong bahagi ng pagpapalaki sa kanila na hindi nila alam, nakapagdudulot ng maling persepsyon sa buhay. May mga pagkakataong nagiging sanhi ang mga ito para lumaking mahina, palaasa, o kaya’y hindi marunong makontento ang isang bata.

Malaking bagay sa paglaki ng bata ang pasasalamat (gratitude) sa mga biyayang nilalasap nito sa araw-araw. Maaari niya itong kilalanin sa anyo ng mga pamilya at iba pang mahal sa buhay na palaging kasama sa kaniyang journey habang lumalaki. Maaari rin naman sa mga material na bagay na nagpupno ng pareho niyang pangangailangan at sariling kagustuhan sa buhay, tulad ng pagkain, tirahang bahay, damit, mga gamit sa eskuwela, gadgets na napaglilibangan, at iba pa. Gayundin, sa anyo ng mga karanasang pumupuno ng kaniyang pagkabata, gaya ng pagpasok sa eskuwela araw-araw, pagkatuto kasama ng mga kaklase at guro, pamamasyal kasama ng pamilya, pagtuklas ng masasayang bagay kasama ng mga kalarong kaibigan, at iba pa.

Kapag alam ng batang dapat ipagpasalamat ang alinman sa mga biyayang kaniyang nalalasap, natutumbasan din iyon ng pagkakaroon niya ng appreciation at contentment sa estado ng pamumuhay na kasalukuyan niyang nararanasan. At kung sa kabila ng pagkilalang ito ay aktuwal niyang ipinagpapasalamat ang mga biyayang taglay at patuloy pang dumarating sa kaniya, asahang mainam na bahagdan ito para sa proseso ng paghubog sa kaniya bilang lumalaking masayahin, positibo sa buhay, matatag, at may malalim na haligi ng pananaw sa buhay.

Samantala, hindi maitatanggi ang katotohanang marami rin naman sa mga bata ang hindi marunong magpasalamat sa mga bagay na ini-enjoy nila. Bakit? Sapagkat sa paniniwala nila, pribilehiyo nila ang lahat ng magaganda at masasarap na kanilang tinatamasa. Mula sa pagkain ng masasarap at kumpletong beses sa bawat araw, pagpasok sa paaralan nang may sapat na baon (kung hindi man sobra), pagkakaroon ng gadget na kanilang maibigan, at iba pa, hanggang sa pagkakaroon ng mga magulang na maalwa ang kabuhayan at mga kaibigang kapapreho nila ng estado sa buhay.

Ayaw man natin, pero nangyayari sa totoong buhay na itong mga “entitled” ang mas madalas ding persona ng mga taong hindi marunong makuntento sa buhay. Paano? Iyong kahit puno sila ng biyayang tinatamasa sa araw-araw, sa halip na magpasalamat ay naghahangad pa ng higit. Hindi nila nakikilalang pinaghihirapan ang kahit ano bago ito mapasakamay ng taong naghahangad.

Sa isang pag-aaral, lumalabas na yaong mga batang may manipestasyon ng entitlement ay lumalaking:

  • hindi gaanong tapat;
  • may mababang empatiya sa kapuwa;
  • hirap umunawa ng kalagayan ng iba;
  • mas agresibo; at
  • hirap tumanggap ng puna ng kapuwa.

Habang sa isa pang pag-aaral, kakikitaan naman ng sumusunod na katangian at pananaw sa buhay ang mga batang marunong magpasalamat sa maliit man o malaking bagay na kanilang natatanggap.

  • alerto
  • masigasig
  • masikap
  • matulungin
  • masigla

Bukod pa ito sa positibong sintomas na nararanasan nila sa araw-araw bilang mas magaan ang pakiramdam ng mga marunong magpasalamat na bata, kumpara sa mga batang hindi kuntento sa anumang mayroon sila kaya palagi na lang bugnot, naiinip, o galit.

Mga paraan upang mahubog ang isang batang marunong magpasalamat

Bahagi ng proseso ng maunlad na paghuhubog sa isip at pag-uugali ng bata ang pasasalamat. Sa mga pananaliksik, nasa 21% ng mga batang 6 na taon pababa ang marunong magpasalamat sa nakatatanda kapag nakatatanggap sila ng kung anuman kumpara sa 80% ng mga batang nasa 10 o higit pang taon.

Mula rito, naniniwala ang mga mananaliksik ng mga pag-aaral na nagsisimulang maging bup sa kalooban ang pasasalamat ng mga batang nasa pagitan ng pito (7) at sampung (10) taong gulang.

Nariyan din ang sari-sariling paraan ng mga bata na magpakita o magpadama ng pasasalamat sa mga natatanggap nila. At para sa mga nagbibigay, higit sa tuwang nakikita sa batang tumanggap ang pagkalugod nilang malamang marunong magpasalamat ang bata at mag-express ng appreciation.

Pero paano nga ba matutulungan ang lahat ng batang maging taos-puso sa kanilang pagpapasalamat? Narito ang ilang paraang magiging mabisa kung maayos na gagabayan at masusubaybayan ng mga magulang.

  1. Maging pangunahing ehemplo sa bata

Wala nang bibisa pang paraan sa pagiging pangunahing ehemplo ng mabubuting asal sa bata ang matatanda, lalo na iyong mga nakakasalamuha niya sa loob at labas ng tahanan.

Gamitin ang lahat ng pagkakataong maaari mong ipakita at ipadama sa mga bata ang pagpapasalamat sa buhay, ito ma’y may kinalaman sa materyal na bagay, oportunidad na dumatin, masaya o bagong karanasan, o maging sa pinakamahirap na suliraning kinahaharap.

Tandaang lahat ng napupuna ng bata lalo na sa mga magulang nila ay kanilang nai-internalize. Hindi man sa panahong kasalukuyan at agad-agad, pero darating ang panahong nai-imitate din nila ang mga kilos ninyo. Kaya mainam nang may malalim na pundasyon ng magandang pag-uugali at pananaw sa buhay, tulad ng pagiging mapagpasalamat.

  1. Tigilan ang labis-labis na pagbibigay at pangugnunsinte sa bata

Kagaya nga ng ating natalakay sa unang bahagi, nagdudulot ng maling pananaw sa buhay ng bata ang pag-e-expose sa kanila ng/sa labis-labis na biyayang materyal at priblehiyo sa buhay.

Nililikha sila ng ganitong paraan ng pamumuhay bilang mga palaasa, at mas lalo pang mapaghangad ng higit sa kung anong meron sila ngayon. Walang ibang pagmumulan ng pagtutuwid nito kundi ang mga magulang.

Dapat magsimula sa magulang na magpigil sa mga sariling ibigay sa anak ang anumang gustuhin nito. Tigilan ang pangungunsinti sa lahat ng naisin nito kahit pa hindi na nakabubuti sa paglaki ng bata at sa relasyon nito sa mga taong nakapaligid.

Huwag mangimi o matakot sa anak na takdaan ito ng mga tagubiling dapat sundin sa araw-araw, sa loob at labas ng tahanan. Bigyan ito ng mga tiyak na gawaing-bahay na dapat tupdin. Mag-atang ng karampatang parusa o kondisyon sakaling hindi masunod ang mga takdang gawain at patakaran.

  1. Turuang magsabi ang bata ng “Salamat po”

Masarap makarinig ng mga kataga ng pasasalamat lalo na kung nagmula ito sa mga bata. Turuan silang magsabi ng “salamat po” o “thank you po” sa alinmang bagay na natatanggap nila, naigagawad, o naipararanas sa kanila.

Sa murang edad na tatlong (3) taong gulang, maari na itong simulant sa kanila. Siyempre pa, kailangan ding ugaliin ito ng matatanda para naman mas madali nila itong magagap at maging likas sa sistema ng pakikipag-ugnayan sa kapuwa.

Sa kaso ko bilang ina, sa murang edad na dalawang (2) taong gulang, likas na sa anak kong magpahayag ng “tangku po” (thank you po), lalo na kapag tinutulungan ko siyang mabuo ang laruan niya gayundin ang masira kapag gusto niya.

  1. Ugaliin ang pagtuturo sa bata ng pagpapasalamat

Siyempre pa, hindi sasapat ang isa, dalawa, o tatlong beses na pagtuturo sa batang magpahayag ng mga kataga ng pasasalamat, maging ang mabuting pagproseso sa kanilang saloobin ng mga biyayang natatanggap sa araw-araw.

Ayon sa pananaliksik ng mga eksperto, 66 araw ang average na yugto ng panahong kailangang igugol ng tao (adult) para maging habit o pag-uugali ang isang gawain, sistema, o tradisyon. Paano pa kaya kung sa kaso ng mga batang mas maikli ang pisi ng pasensiya at relatibong mas maliit pa ang mundong ginagalawan at kaunti ang karanasan para makaengganyo sa kanilang ugaliin ang isang katangian.

  1. Gabayan ang bata ng magalang at mahinahong pakikitungo sa kapuwa

Hindi lang naiiwan sa loob ng apat na sulok ng silid-aralan ang edukasyon sa pagpapakatao. Sa halip, mas maaga pa nga itong itinitimo ng mga magulang sa kamalayan ng bata dahil ito dapat ang kanilang kinamumulatang kultura sa loob ng tahanan. Kabilang dito ang magalang na pananalita at mahinahong pakikitungo sa kapuwa, matanda man o bata.

Bukod sa mga kataga ng pasasalamat, susi rito ang pag-oobliga sa kanilang magpahayag ng mga panandang paggalang gaya ng “pakiusap” (o “please”), “makikiraan po” o “pahintulot po” (“excuse me”), o “pasensiya na po.”

Huwag ding mag-atubiling sitahin ang bata kung makataan sila ng hindi mabuting pakikitungo sa iba, o maling pananalita.

  1. Igiit ang pagpapahayag nila ng pasasalamat nang pasulat

Maging malikhain sa paggigiit sa kanila ng ganitong uri ng mga gawain. Maaaring bigyan sila ng blanking papel at mga krayola para bukod sa kataga ng pasasalamat, puwedeng lakipan ang thank-you-note ng sariling drawing ng anumang imaheng kaya o naisin nila.

Gawin itong natural na bahagi ng kanilang pagkabata hanggang sa kanilang paglaki. Ito na rin ang magiging tuntungan ng bata ng pagpapakita ng appreciation sa anumang bagay na nakapagdudulot sa kaniya ng kasiyahan.

  1. Pagawain sila ng gratitude journal

Dahil nais nating gawing likas sa kanilang sistema, hanggang maging pag-uugali na nilla ang pagiging grateful at appreciative sa kahit anong bagay, malaking tulong ang pagpapagawa sa kanila ng gratitude journal. Hindi ito para itago lamang nila upang masabing mayroon silang journal kundi, dapat lamnan nila ng mga kuwento ng personal na karanasan na biyayang maituturing para sa kanila. Dito rin nila maaaring ibahagi at maisa-isa ang mga materyal nilang biyayang tinatamasa sa araw-araw.

Mahalagang panghawakan ng mga magulang na maraming paraan para sa mabuting pagpapapalaki ng anak, lalo pa’t hindi naman magkakapareho ang lahat ng bata. Basta’t laging isaisip na anumang paghubog ang nais mong gawin sa iyong anak, kailangang sumalamin din ito sa iyong sarili dahil ikaw ang pinakamalapit na ehemplong maaaring tularan ng bata habang siya ay lumalaki.

Huwag magmadali. Kung mayroong dapat na pinakamahabang pisi ng pasensiya, tayong mga magulang iyon. Sapagkat tao at pag-uugali nito ang ating hinuhubog, na hindi naman nakukuha nang isa hanggang dalawang taon lamang, kundi panghabambuhay na gabay at pagsubaybay. Kailangan lamang na makapagpundar sa kanila ng mabubuting katangiang magsisilbing haligi ng kanilang pagkatao hanggang pagtanda.

Basahin: Teach your kid to be more grateful with these tips!

Sources: Psychology Today, TIME, Greater Good

May katanungan tungkol sa pagpapalaki ng anak? Basahin ang mga artikulo o magtanong sa kapwa magulang sa aming app. I-download ang theAsianparent Community sa iOS o Android!

app info
get app banner